Oops! It appears that you have disabled your Javascript. In order for you to see this page as it is meant to appear, we ask that you please re-enable your Javascript!

Duncan Laurence

No comments

DHoe Duncan Laurence het Songfestival naar Nederland haalde
Voor het eerst in 44 jaar won Nederland zaterdagavond het Eurovisiesongfestival. Deze vijf factoren hielpen grote onbekende Duncan LaurencWhat the hell just happened?’ Met die woorden opende Duncan Laurence zaterdagnacht de persconferentie, nadat hij op het podium van de Tel Aviv Expo in een gouden confettiregen nog één keer zijn winnende liedje Arcade had gezongen. Hij stootte in alle vrolijke opwinding een glas water om (‘Oh, kut!’), maakte charmant grijnzend grapjes met journalisten die wilden weten of hij had genoten van het niet al te beste optreden van Madonna (‘Zoals je hoort focus ik op haar performance’) en vertelde hoe hij de lange avond had beleefd.

advertentie
Wat zijn geheim was, vroeg één verslaggever hem, welk succesrecept kon hij aan toekomstige deelnemers van het Eurovisiesongfestival meegeven? ‘Het geheim is om geen geheim te hebben’, antwoordde Duncan Laurence. ‘Jezelf gewoon openstellen’, vervolgde hij. ‘Gewoon jezelf zijn en gewoon muziek maken’ – allemaal dooddoeners natuurlijk, maar dat kun je hem moeilijk kwalijk nemen.

Wie de Songfestival-winnaars van afgelopen jaren bekijkt moet direct concluderen dat er nauwelijks een peil te trekken valt op de smaak van de vakjury’s en het televotende kijkerspubliek, die ieder voor de helft de einduitslag bepalen. Sinds Ding-a-dong van Teach-In (1975) was het Nederland niet meer gelukt om nummer één te worden, tot nu. Tóch een poging: deze vijf factoren hielpen Duncan Laurence een handje om van grote onbekende uit te groeien tot de publiekslieveling van het 64ste Songfestival.e uit te groeien tot de grote favoriet.
Het liedje was goed
Hij schreef zijn liedje in een melancholieke bui, zei Duncan Laurence voor zijn vertrek naar Tel Aviv in een interview met de Volkskrant. Maar daarna sleutelde hij twee jaar aan Arcade, ook met zijn producer Wouter Hardy. Dat lijkt misschien overdreven voor een ballade van drie minuten. Toch hoor je het er aan af.

De opbouw van Arcade is geniaal. Er komt een waaier aan sentimenten voorbij, van ingetogen en kwetsbaar tot gepijnigd en berustend, en de instrumentatie van piano, engelenzang, drums en violen staat steeds in dienst van al die zieleroerselen. De stem van Duncan Laurence is in alle stadia van vervoering geloofwaardig: hij ontroert in de haast mompelende startfase en graait daarna ook met zijn falsetstem in ieders gevoelsleven.

De herkenbaarheid van de emoties maakte Arcade zo geschikt voor een grenzeloos festival: iedereen kent het hartzeer dat nu eenmaal hoort bij een verloren liefde. En Laurence zong zijn lied in alle uitvoeringen authentiek en oprecht. ‘Misschien omdat ik het verhaal ook steeds aan mijzelf vertel’, zei hij zelf.

Arcade mocht een rustpunt zijn in het soms nogal schaterende liedjesaanbod, eigenlijk gebeurde er dus ontzettend veel. Ook bij zijn vertolking in de finale moeten kijkers op het puntje van de stoel hebben gezeten, om maar niets te missen van deze achtbaan van affectie.
Duncan wie? Toen de selectiecommissie van omroep Avrotros eind januari bekendmaakte dat ze Duncan Laurence – de artiestennaam van Duncan de Moor – namens Nederland naar het Songfestival stuurde, was hij voor de meeste mensen een volslagen onbekende. De 25-jarige singer-songwriter studeerde afgelopen jaar af aan de Tilburgse Rockacademie en deed in 2014 mee aan RTL 4-talentenjacht The Voice of Holland, het seizoen dat werd gewonnen door de drie zussen van O’G3NE. Zij deden in 2017 mee aan het Songfestival.

Het was Ilse DeLange die de selectiecommissie van Avrotros op de muziek van Duncan Laurence wees. Ze was zijn coach in The Voice en behaalde in 2014 als The Common Linnets, samen met Waylon, de tweede plaats van het Songfestival. Begin maart presenteerde Duncan Laurence zijn liedje bij De Wereld Draait Door. Diezelfde dag verscheen de videoclip van Arcade op YouTube. Een week later stond Nederland op één bij de bookmakers, de gokkantoren waar geld kan worden ingezet op wie de wedstrijd gaat winnen. Eenmaal in Israël namen de hem toebedeelde winkansen alleen maar toe, tot over de vijftig procent.

Goed, de bookmakers hebben het niet altijd bij het juiste eind, maar het is niet voor niets dat Songfestival-volgers de gokkantoren nauwlettend in de gaten houden en enige voorspellende gaven toedichten. Afgaande op hun voorspellingen van vlak voor de finale hadden ze sinds 2009 drie van de tien Songfestival-winnaars goed. Andere winnaars hielden zich meestal wel op in bovenste regionen van de lijst met favorieten, of ze stonden in de weken voor de finale al eens op de eerste plaats.

Wat een koppositie bij de bookmakers hoe dan ook garandeert, is een hype. Duncan Laurence kon de afgelopen weken in Tel Aviv op bakken internationale media-aandacht rekenen, wat natuurlijk komt goed van pas komt bij het Songfestival. Televoters mogen niet op hun eigen land stemmen, dus de liefde moet uit het buitenland komen.

Arcade is intussen dik 16 miljoen keer gestreamd op Spotify, de clip op YouTube is 10 miljoen keer bekeken. Daar gingen van alle andere deelnemers alleen de Italiaanse artiest Mahmood (51 miljoen streams) en John Lundvik uit Zweden (bijna 17 miljoen streams) overheen.
Het nummer met de hoogste luistercijfers op Spotify eindigde uiteindelijk op de tweede plaats, maar de ontknoping van het Songfestival bleef tot het allerlaatste moment spannend. Net als Duncan Laurence schreef Mahmood de persoonlijke tekst van zijn liedje zelf. De Italiaanse inzending over het gemis van een vaderfiguur viel op als een van de weinige hedendaags klinkende Songfestivalliedjes.

Zoals gezegd: het lijkt elk jaar weer alle kanten op te kunnen. Oók de minder toegankelijke grompathos van de antikapitalistische IJslandse band Hatari – de opvallendste act – had het zo bezien tot een eindzege kunnen schoppen. Of het popgospelnummer uit de altijd-goed-schatkist van Zweden. Wellicht ook de ouderwetse feministische ballad uit Noord-Macedonië, die bij de vakjury’s verrassend populair bleek. En ja, héél misschien zelfs cultzanger Serhat uit San Marino over wie Avrotros-commentatoren Jan Smit en Cornald Maas tijdens de finale-uitzending maar chagrijnige opmerkingen bleven maken.

Related Posts

No Comments Yet.

Leave a comment